و يا اينكه جمعى آن را به معنى خويشاوندى پيامبر با قبايل عرب تفسير كرده‌اند ، در حالى كه اين تفسير نظام آيه را به كلى به هم مىريزد ، اجر رسالت را از كسى مطالبه مىكنند كه رسالت را پذيرفته ، و كسى كه رسالت پيامبر را بپذيرد چه نيازى دارد كه خويشاوندى او را با خود در نظر گيرد ، و از آزار او چشم بپوشد ؟ علاوه بر اين روايات زيادى كه آيه را به ولايت اهل بيت پيامبر تفسير مىكند چرا كنار بگذاريم ؟ ! بنا بر اين بايد قبول كرد كه اين گروه از مفسران هرگز با ذهن خالى به تفسير آيه نپرداخته‌اند و گرنه مطلب پيچيده اى در آن وجود ندارد . و از اينجا روشن مىشود كه تقاضاى چنين پاداشى نه با مقام نبوت منافات دارد ، و نه همچون راه و رسم دنيا پرستان است ، و با آيه 104 سوره يوسف كه نفى هر گونه پاداش مىكند نيز كاملا هماهنگ است ، چرا كه پاداش مودت اهل بيت در حقيقت پاداشى نيست كه پيامبر از آن منتفع گردد بلكه خود مسلمين از آن بهره مند مىشوند . ثانيا - درست است وجوب محبت ساده هرگز دليل بر وجوب اطاعت نيست اما وقتى در نظر بگيريم كه اين محبتى است كه متناسب همطراز رسالت قرار داده شده ، يقين پيدا مىكنيم كه وجوب اطاعت نيز در آن نهفته است ، و از اينجا روشن مىشود كه گفتار ابن بابويه ( صدوق ) نيز منافاتى با آنچه گفتيم ندارد . ثالثا - درست است كه هر وجوب اطاعتى دليل بر مقام امامت و زعامت كبرى نيست ، ولى بايد توجه داشت وجوب اطاعتى كه پاداش رسالت و متناسب با آن است جز امامت نمىتواند باشد . رابعا - امام به معنى رهبر - در هر عصرى يك تن بيشتر نمىتواند باشد ، و بنا بر اين امامت همه اهل بيت معنى نخواهد داشت بعلاوه نبايد نقش روايات را در